// <![CDATA[
var a="indexOf",b="&m=1",e="(^|&)m=",f="?",g="?m=1";function h(){var c=window.location.href,d=c.split(f);switch(d.length){case 1:return c+g;case 2:return 0//

Είχε σχεδόν μεσημεριάσει. Σε λίγη ώρα στο Palazzo, θα πραγματοποιούνταν η συνέντευξη Τύπου και ο Warhol τουλάχιστον έπρεπε να είναι εκεί. Ο Ιόλας μας παρότρυνε να πάμε.
Φύγαμε για την press conference. Αυτό δεν το είχα ξαναδεί. Κάμερες στημένες δεξιά την αίθουσα συνέντευξης. Δημοσιογράφοι και φωτογράφοι από όλο τον κόσμο. Όλοι οι τηλεοπτικοί σταθμοί ήταν εκεί. Κριτικοί Τέχνης, επιμελητές, καλλιτέχνες, συλλέκτες. Όλοι ήταν εκεί. Το ενδιαφέρον ήταν παγκόσμιο και δικαίως το Μιλάνο ήταν στολισμένο. Ήταν καλλιτεχνικό γεγονός.0001
Την επόμενη μέρα, τα εγκαίνια της έκθεσης, έχουν προκαλέσει σεισμό. Από όλους τους κεντρικούς δρόμους, ένα ρεύμα ανθρώπων κατευθυνόταν στο Palazzo Stelline.Ήταν τόσο πολύς ο κόσμος, που δεν χωρούσε μέσα στο κτήριο. Ο δρόμος έξω από το Palazzo ήταν γεμάτος. Μας ενημέρωσαν ότι η έκθεση θα έχει πάνω από 5.000 επισκέπτες.
Ο Andy Warhol υπέγραφε ασταμάτητα τις αφίσες και τους καταλόγους των θαυμαστών του. Άλλοι έφερναν μαζί τους κονσέρβες Campbell’s να τις υπογράψει. Πόσο κρίμα που δεν ήταν παρών ο Αλέξανδρος Ιόλας.
Αργά το βράδυ, στη σουίτα του, δεν ήθελε να κοιμηθεί… Ήμασταν όλοι εκεί και ζητούσε συνέχεια να του εξιστορήσουμε, ό, τι ζήσαμε στην έκθεση…
Την επόμενη μέρα το πρωί, Πέμπτη 22 Ιανουαρίου, πήγαμε με τον Ιόλα στο σπίτι του Ντίνο Φραντζίν, ο οποίος θα κανόνιζε ό, τι είχε να κάνει με την επιστροφή του Ιόλα στην Ελλάδα και του είχε διαθέσει οδηγό και αυτοκίνητο για να τον πηγαινοφέρνει στο ξενοδοχείο.0002
Εντωμεταξύ, πληροφορίες έφθαναν από την εταιρία, η οποία είχε στείλει ένα ακόμα εξώδικο στο Μακεδονικό Μουσείο στη Θεσσαλονίκη, στο οποίο ο Ιόλας είχε δανείσει κάποια έργα του Μatta, για μία έκθεση. Ακόμα, πληροφορίες ανέφεραν ότι ο «Μυστικός Δείπνος» είχε δεσμευτεί από κάποιους συλλέκτες.
Ο Ιόλας τα είχε χαμένα. Δεν ήξερε τι πραγματικά συμβαίνει. Επικοινώνησε με τον δικηγόρο του Αλέξανδρο Λυκουρέζο, εξιστορώντας του ό, τι είχε συμβεί. Μου ζήτησε να βρω ένα αντίγραφο του εξώδικου, προκειμένου να αναζητήσει τα στοιχεία της εταιρίας. Μου είπε ακόμα, ότι έπρεπε να γυρίσει το συντομότερο δυνατόν στην Ελλάδα.
Οι επόμενες μέρες ήταν οδυνηρές για τον ίδιο. Διάβαζε τις Ιταλικές εφημερίδες και ήταν πικραμένος που δεν βρισκόταν εκεί, στα εγκαίνια, τα οποία φιλοξενούσαν με τρόπο διθυραμβικό στις σελίδες τους. Το απολάμβανε μεν, αλλά ήταν πικραμένος που δεν ήταν παρών, στο μεγαλύτερο στοίχημά του.
Πονούσε πολύ. Πονούσε σε όλο του το σώμα. Οι δυνάμεις του, τον είχαν, σχεδόν, εγκαταλείψει. Είχε αδυνατίσει πολύ. Δεν τον ενδιέφερε να προσέξει τον εαυτό του. Δεν πλενόταν. Δεν ξυριζόταν. Φόραγε όλο τα ίδια ρούχα.
Λίγο πριν αναχωρήσουμε για την Αθήνα, το απόγευμα της Πέμπτης, έφτασε η Λίζα Σωτήλη, στο νοσοκομείο, αρκετά θυμωμένη. Οι φωνές της ακούγονταν σε όλο τον όροφο. Έβριζε στα Ιταλικά τον Ιόλα, ο οποίος ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι του. Ξαφνικά ο Ιόλα της έβαλε τις φωνές: «Όχι, δε έχεις κανένα δικαίωμα εσύ να οργανώσεις την έκθεση του Μάτα. Αυτά είναι δικά σου. Καμιά εταιρία δεν έφτιαξα εγώ.»
Είχα καταλάβει. Η εταιρία είχε συστηθεί από την Λίζα Σωτήλη.
Η επιστροφή στην Αθήνα ήταν επεισοδιακή! Στο αεροπλάνο, κοιμόταν. Δεν έφαγε τίποτα. Έβγαλα τη φωτογραφική μηχανή και του έβγαλα τις τελευταίες φωτογραφίες προκειμένου να έχω τα απαραίτητα πειστήρια ενος δανδή και πως κατάντησε. Οι φωτογραφίες αυτές δημοσιεύονται για πρώτη φορά. Η κατάσταση του είχε χειροτερεύσει. Όταν φτάσαμε στο σπίτι του, η αδερφή του, Νίκη Στάιφελ, ήταν εκεί.
-«Πως κατάντησε έτσι ο αδερφός μου;!» φώναζε. «Τι του κάνατε; Τι χάλια είναι αυτά;!» τσίριζε και ήθελε να μάθει με κάθε λεπτομέρεια τι συνέβη στο Μιλάνο.0005
Την επόμενη μέρα, η πρώτη του κίνηση, ήταν να επικοινωνήσει με τον Αλέξανδρο Λυκουρέζο, προκειμένου η εταιρία να διαλυθεί. Λίγες μέρες μετά, στις 29 Φεβρουαρίου, έστειλε προς «κάθε δικαστήριο και κάθε αρχή» εξώδικη δήλωση πρόσκληση, η οποία ανέφερε τα εξής: «Δηλώνω ρητά την αντίθεσή μου, στην χρησιμοποίηση του, παγκόσμια γνωστού, ονόματός μου και σας καλώ να προβείτε, πάραυτα, στην αφαίρεση του ονόματός μου από την εταιρική επωνυμία και τον διακριτικό σας τίτλο και να απέχετε από οποιαδήποτε χρησιμοποίησή του, αποσύροντας από την κυκλοφορία του οποιοδήποτε έντυπο υλικό και ανακαλώντας ή τροποποιώντας, οποιαδήποτε εμπορική συναλλαγή που έχει γίνει μέχρι σήμερα, με την εταιρική σας επωνυμία και τον διακριτικό τίτλο που φέρει το όνομά μου.»
Μετά την διάλυση της εταιρίας, φαινόταν πιο ήρεμος, ωστόσο ή κατάσταση του χειροτέρευε. Η Νίκη Στάιφελ, δεν τον άφηνε μόνο, σχεδόν ποτέ. Όλο έβρισκε μια αφορμή να βρίσκεται στο σπίτι, κάτι που τον ενοχλούσε πολύ, αλλά δεν μπορούσε να της το πει γιατί θα γινόταν έξαλλη.